Tja en ineens zijn de drie weken alweer om en ben je weer thuis. Aan de ene kant ben je voor je gevoel heel lang weggeweest, maar als je thuis komt is het net of je niet bent weggeweest.
Het was te gek om eens alleen op reis te gaan. Of ik het de volgende keer weer zo ga aanpakken weet ik nog niet. Dat hangt ten slotte ook van het land af.
Wat ik wel weet is dat ik een heleboel leuke mensen heb ontmoet.
Maartje en Patricia het was heel gezellig in Kanchanaburi en Chang Mai!
Richard, Danny en Trudy: leuk he zo’n nachttrein. Nogmaals sorry voor alle mensen die wel wilden slapen.
Dank voor de gezelligheid in Chang Mai.
Ilse zonder jou had ik nooi zulke goede ontbijtjes gehad. Het was top in Papillon!
Astrid and Erika: one more tatoo??!
Lisette en Harm: alweer helemaal bijgekomen van de trekking?
Susi: One big Singa?
Natuurlijk ook veel dank aan: Anouk, Nadja, Carola, Merijn, Kristel, Hilde, Reinhilde, Evi, Ijang, Mary, Anna, Trina, Nora, Liselotte, Maartje en Martijn.
Het was te gek!!

Dag 22: naar huis

Vandaag is het dan echt het laaste dagje aan de andere kant van de wereld. Hoewel ik me voorgenomen heb om vroeg uit de veren te gaan, blijkt dit bed te lekker. Dat is maar zelden voorgekomen deze vakantie dus ik besluit te blijven liggen. Om tien uur wurm ik me het grote bed uit en zie dat de zon fel schijnt. “Geniet er nog maar van want hier regent het.” is een veel gemailde en gesmstexc2xa0tekst.xc2xa0
xc2xa0de tas kan ik achterlaten in een locker room en hup de straat op. Opzoek naar de dichtsbijzijnde pier aan de chao praya. Deze vorm van vervoer had ik nog niet gehad tijdens m’n reis. Zo’n chaos als het op de weg is, is het ook op het water. Heel geestig om te zien wat er allemaal op het water te vinden is en vooral welke richting het vaart. Binnen een kwartiertje ben ik bij de central pier. Daar stap ik over op de sky train. Er was al van vele kanten gewaarschuwd voor de kille temperatuur. Er is niets te veel gezegd. De airco staat daadwerkelijk op standje vriezen. Gelukkig is het ding vrij rap en sta ik vlot weer in de dampende hitte. Het walhalla van shopping liefhebbende vrouwen ligt voor me:mbk.xc2xa0
Vanuit de metro loop je zo een 3e etage binnen. xc2xa0Ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Na 1,5 uur heb ik het eigenlijk wel gezien en loop naar buiten met eigenlijk alleen spullen voor anderen.xc2xa0
Op de terugweg doe ik nog een poging het paleis te bezichtigen maar na drie irritante opmerkingen vind ik het goed en zoeken ze het maar uit met hun paleis.xc2xa0
Nog een Laatste rondje over khao san road en dan is het tijd om naar de bus te gaan.xc2xa0
Het aanzicht van Suvarnabhumi voelt een beetje als thuis. Dat krijg je als je tussen de landingsbanen van Schiphol opgroeit. Inmiddels ken ik daar aardig de weg en maak m”n laatste baths op.xc2xa0
In vliegtuig heb ik wederom mijn gevraagde plekje bij het raam. Dit keer wordt ik niet bij de balie opgeroepen om te ruilen van plaats dus ik ga rustig aan boord als een van de laatsten. Op een of andere manier gaan je medepassagiers er vanuit dat er niemand meer komt en prompt zit er alweer iemand op m’n stoel. (pas de derde keer deze vakantie). Zo ik zit dus we kunnen. De gezagvoerder meldt dat het slechts tien uur en veertig minuten vliegen is vandaag. ( Nederland ligt vandaag zeker iets dichterbij:-)) dus we gaan waarschijnlijk een uur eerder landen. Fijne berichten voor het thuisfront en ik sms nog maar even of men een uurtje eerder zou willen komen. (“sorry we gaan al om 4.50u landen”) nog geen kwartier na het opstijgen is er onrust in de ogen van de stewardessen en er wordt naar mij gekeken. Ja hoor mijn buurvrouw haar man zit tien rijen verderop of ik zou willen ruilen. Ik ben de beroerdste niet en verplaats me met al m’n zooi naar (zo blijkt) de grootste *%%++plek van het vliegtuig. De rij voor de cabine. Kortom je stoel kan niet naar achter terwijl de rest van het toestel al in slaapstand ligt. De airco blaast hier recht in m’n snoet en de koreaan naast me snurkt al nog voor er eten is geserveerd. Soms vervloek je de natuur voor het krijgen van zon lang lijf en dit is zo’n moment. Gelukkig heb ik voor vertrek niet meer gexc3xafnvesteerd in een massage want die zou direct teniet gedaan zijn. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik ne moet manoevreren in deze positie maar ik moet toch echt nog 7 uur. Waar is m’n bed????

Het is alweer vroeg dag in Ao Nang. Omdat het raam van mijn kamer uitkomt in de hal heb ik geen idee of de zon al op is. Mijn wekker geeft 3.31u aan. Zojuist ben ik wakker geschreeuwd door een groep dronken Engelsen. En bedankt!
Om 10 uur wordt ik opgehaald voor m’n transfer naar het vliegveld van Krabi. Het is dat er International op het bord staat want je ziet het er niet aan af. Mijn vliegtuig meldt zich bij gate 3. Heel grappig want er is maar 1slurf die desgewenst dienst doet als gate 1,2 of 3.
Wonderlijk hoe snel Air Asia de kist leeg en weer gevuld krijgt. Iets na half een stijgen we op. Hoewel de vlucht officieel een uur en twintig minuten duurt staan we ook deze keer weer binnen een uur aan de grond. Ik denk aan de Engelse meiden die vandaag twaalf uur in een bus gaan zitten naar Bangkok.
De express bus is dit keer wat trager en om 15.30u ben ik weer in de drukte van khao san road. Dit kerr verblijf ik niet in Buddy lodge maar in rambuttri village inn. Ook een airco kamer, ook een zwembad alleen drie keer zo goedkoop.
Ik werp m’n tas in de kamer en ben direct weer weg. Deze middag wil ik nog een bezienswaardigheid langs.het wordt Wat Pho. Die kan weer van het lijstje.
Daarna scharrel ik nog wat op Khao san road en misbruik ik Coffe world voor free wifi.
Na een enorme portie padthai is het genoeg voor vandaag.

Vandaag vertrek ik vanaf Phi Phi weer naar het vaste land van Krabi. Voor 1 nachtje verblijf ik in ao nang als overbrugging naar m’n vlucht van morgen.
De dag is een beetje rommelig want mijn boot gaat pas om 15.30u.
Ik breng een bezoek aan het viewpoint van het eiland en ik wandel nog even langs Tsunami village of iets war daarvoor door moet gaan.
Dat de Thai niet heel stipt zijn qua tijden is bekend, maar ik baal wel een beetje als m’n boot een half uur te last vertrekt. Dat betekend dat we niet voor dinkerbin ao nang zijn. Onderweg verSchijnen er al vele donkere wolken aan de hemel. Tja hadden we maar niet moeten klagen over de hitte op Phi Phi.
Eenmaal aan de pier bij Krabi breekt de hemel open. Ik vraag me zelfs af of ik het ooit zo hard heb zien regenen. Gelukkig is het vervoer naar ao nang geregeld. Heel blij werd ik van de grote touringcar bij de uitgang. Helaas ik ga met het krot dat ernaast staat. Het is een open wagen wat natuurlijk niet heel fijn is met dit weer. Heel knap hor de chauffeur het karretje op de weg houdt met dit noodweer zonder ruitenwissers…
Ik had nog geen slaapplaats geregeld dus het feit dat het regent en donker is maakt me minder blij. Bij de eerste stop stap ik uit en vind al snel een geschikte kamer.
Met de Engelse meiden uit “de bus” spreek ik af wat te eten. Tussen de buien door weten we de overkant van de straat te bereiken en kunnen we om half tien dan eindelijk aan tafel.

Eigenlijk is dit de laatste echte vakantiedag. Klinkt natuurlijk een beetje raar met nog vier dagen voor de boeg, maar dit is de enige dag dat er niet gereisd wordt.
Om dat te vieren zit ik vandaag de hele dag op een boot. Sight seeing en snorkelen. Het was heerlijk. Aangezien phi phi toch wat warmer is dan lanta ven ik blij dat ik vandaag op het water zit. De groep is een mix van Zwitsers, Fransen, Duitsers,nederlanderscen een Brit.
We maken veel stops en ook het strand van the beach wordt bezocht. Op mijn 200 foto’s vsn vandaag kan ik laten zien hoe mooi alles is.
‘S avonds ontmoet ik Erika en Astrid om te eten. Gezellig!

Vandaag kwam er abrupt een einde aan mijn relaxing period. Al om 7.20u word ik opgehaald voor de boot naar Koh Phi Phi. Het eiland met “het strand” en vele andere stranden. Voor mezelf heb ik het wel een beetje verpest door afgelopen zaterdag te verbranden. M’n huid is er niet best aan toe en zon is dan ook geen optie.
Om half tien staan we alweer aan vaste wal en dat terwijl we voor de kust nog veertig passagiers met een andere boot hebben uitgewisseld. Heel komisch. Hoe krijg je iedereen droog op het andere dek plus bijbehorende baggage.
Bij een van de vele tourist Office informeer ik naar een beschikbare kamer. De prijzen op phi phi liggen wat hoger dus ik worstel me door de hele catalogus opzoek naar iets geschikts. Ik beland in garden inn en blijk een goede prijs bedongen te hebben. Het ligt wel wat verder dus ik ben blij dat mijn baggage gedragen wordt. Het is echt warm op dit eiland. Voor het eerst een strak blauwe lucht.
De middag besteed ik aan het zo goed mogelijk uit de zon blijven. De bookshop blijkt daar zeer geschikt voor. Ik ontmoet een studente uit Canada en spreek met haar af om te eten. The hole in THE wall zoals the lonely planet het restaurant noemt is geweldig. Super eten en een goede sfeer.
Dat je onverwacht bekenden tegenkomt is altijd grappig. Zo ontmoet ik onderweg naar de strandbar Astrid. Haar ken ik nog uit ayutthaya dus we hebben heel wat bij te kletsen. Het bleef nog lang gezellig op het strand.

Alsof ik nog niet genoeg op m’n kont heb gezeten is het vandaag maar weer eens relaxdag. Mijn fietstocht van gister laat z’n sporen na en zo kan ik precies zien waar m’n zonnebrandcreme het niet gehaald heeft. Even geen zon meer dus.
Vandaag ga ik eindelijk naar een spa. Heb maar meteen een heel pakket uitgezocht want mezelf kennende heb ik daar verder toch geen tijd meer voor. Ik word 2,5 uur onder handen genomen en voel me herboren.
Morgen staat de overtocht naar phi phi op het prograama en komt er een einde aan mijn fijne verblijf bij Papillon.

Na een dagje luieren vanwege de regen is het vandaag tijd voor een beetje actie in de tent. Ilse heeft voor mij even rondgebeld en zowaar een fietsverhuur kunnen vinden 300m verderop. Wat nou scooters, trappen zul je. Dat heb ik geweten.
De mountainbikes die ik kan kiezen hebben de laatste jaren hun onderhoudsbeurt gemist. Ik kies voor de fiets met de beste remmen. Het weer is veel beter dan verwacht en dus fiets ik in de brandende zon. Komt vast omdat m’n poncho in de rugzak zit.
Lands de westkust is het prachtig fietsen. Mooie stranden en allerhande bedrijfjes van kappers tot gasoline for rent. Al snel blijkt dat dit eiland alles behalve vlak is. Dat eist ik natuurlijk wel maar dat besef je niet als je enthousiast op een fiets gaat zitten. Berg op is het erg pittig en meerdere malen vraag ik mezelf af waarom ik dit ook alweer wilde. Eenmaal voorbij het viewpoint midden op het eiland gaat het bergafwaarts. Dat schiet tenminste op en ook het windje is welkom. En toen hield het asfalt op. Gezien de regenval van gister is de weg lastig begaanbaar. Ineens begrijp ik heel goed waarom er zoveel scooters en brommers rijden en ik de enige ven op een fiets. Je bent wel een ware attractie.
Na 2 uur met een korte stop kom ik aan in old town. Een klein dorpje dat voorheen het commercixc3xable middelpunt van het eiland was. Het hoogseizoen is ook hier nauwelijks merkbaar.
De dreigende zwarte wolken doen me besluiten om naar weer snel aan de terugweg te beginnen. Voordat ik die blubberweg helemaal niet meer door kom.
Nog snel even langs de Spa om mijn afspraak voor morgen te bevestigen en hup het zwembad in!

Tja ik zie al geen zonnetje als ik wakker wordt en als ik m’n huisje uitstap regent het zelfs. Hmmmm beetje grijs vind ik niet erg maar dit is wel het tegenovergestelde. Gedurende het ontbijt gaat het alleen maar harder regen. Geen strand dus vandaag.
Het is nu middag en het blijft gieten. Goed excuus om al m’n boeken uit te lezen.
ondertussen zoek ik ook driftig naar een betaalbare locatie voor mijn twee nachten op phi phi.
Woensdag vertrek ik per boot naar ao nang om 1 nachtje te blijven en ‘s morgens door te reizen naar krabi airport. Vanuit daar vertrek ik donderdag naar Bangkok.

Zo alweer dag twee van mijn relax break. Pas om 10u vond ik het de moeite waard om m’n bed uit te komen. Het voordeel van Belhische gastvrouwen is dat je kunt rekenen op prima eten. Zo ontbijt ik vandaag net een chiabatta met nutella en een croissant.
Om toch enigzins actief te zij. Besluit ik om naar bN salaris dan te lopen. Een uur heen en een uur terug. Gelukkig hebben ze hier een zwembad en kan ik na afloop lekker plonsen. Er is geen ani
o voor de Tour van
oefen dus deze wordt geskipt. Ik denk dat ik morgen het strand op ga zoeken.